Ze ging van het paadje af op naar bloemen. Op zeker ogenblik : “Hé, wat is dat?”
“Dag Roodk …..

Hé, is dat?
“Dag Roodkapje.”
“Oh hemeltje, dag wolf,”
“Hm Ha, schrik maar niet van .”

“Schrik maar niet van me. Ik ben zo kwaad als ik er uit zie .” Waar ga jij naar toe?”
”Naar mijn grootmoeder. Ik ga haar een mandje met dingen brengen. En ik pluk wat bloemetjes haar.”
“Oooh… de bloemen hier zijn niet mooi. Verderop staan er veel mooiere. Ga maar eens kijken. Veel succes!”

Die domme liet zich door de wolf nog veel het bos in sturen.

De boze wolf langs het veel kortere paadje naar het van grootmoeder.
“Ik heb zo’n leeg gevoel mijn maag. Ik zou best een smakelijk lusten. Wacht ik heb een mooi plan. is het huis van grootmoeder. Ik zal eens aanbellen.”
Tingeling!!
“Wie is daar?”
“Ik het, Roodkapje.”
“Trek maar aan het touwtje. gaat de deur vanzelf open, kind.”
De wolf trok aan het touwtje en de ging open.