Dit is het gegrom van de boze wolf. geleden woonde hij in hetzelfde bos als een lief meisje.
De moeder van het meisje had voor haar eens een mooi rood mutsje gemaakt. Zij droeg dit altijd en daarom noemde iedereen haar Roodkapje.

Op een riep de moeder Roodkapje.
“Roodkapje! Roodkapje!”
“De jager was hier. Hij kwam zeggen dat grootmoeder ziek is.
“Toch erg moeder?”
“Gelukkig niet kind, Maar je moet toch even naar haar toe om d’r een mandje met dingen te brengen.”
“Wat zit er in mama?”
“Een lekker soep, een paar eierenkoeken en een flesje wijn.”
“ , lekker! Daar wordt grootmoeder vast beter van. Ik maar meteen moeder.”
“Beloof me Roodkapje dat je in bos op de paadjes blijft. Ik zou niet graag dat je de boze wolf tegenkwam.
“Ik ben niet voor de boze wolf!” Dag moeder!”
“Dag schat!”

Huppelend Roodkapje door het bos. Het mandje slingerde een beetje haar arm en ze dacht pas aan het pannetje de helft van de soep al over de rand gegolfd.
“OH, wat dom van me. Wat moet ik grootmoeder zeggen. Ze lust zo graag soep. Wat dom me! Weet je wat? Ik zal wat bloemetjes plukken haar om het weer goed te maken. Roodkapje deed erg dom.